Nauka i kultura

Lata II wojny światowej zapisały się czarną wstęgą na kartach historii całego świata. Szczególne tragiczne wydarzenia miały miejsce w Polsce w latach okupacji hitlerowskiej, kiedy to okupant mordował gwałcił i zabijał zwykłego polaka. Polska stanęła wówczas w płomieniach, została zniszczona, a Polacy odczuwali strach przed najeźdźcą. Kiedy w roku 1944 roku wojna zbliżała się do końca, wielu ludzi upatrywało w ZSRR swojego najbliższego przyjaciela, który nas oswobodzi spod rąk okupanta. Nikt nie podejrzewał, że może dojść do tego wydarzenia, które zmieniło oblicze relacji na linii Warszawa –Moskwa. Chodzi tutaj o wydarzenie, które miało miejsce wiosną 1940 roku, kiedy to doszło do bestialskiej rzezi na oficerach polskich z rąk sowietów. Zamordowano wówczas prawie dziewiętnaście tysięcy polskich oficerów, którzy zostali pojmani podczas inwazji sowieckiej w 1939 roku. Rosjanie chcieli tym samym pozbyć się ciężaru, jakim byli niewątpliwie polscy oficerowie, co doprowadziło do tej niesamowitej, bestialskiej tragedii. Po kampanii niemieckiej na terenach Rosji, wojska niemieckie odkryły miejsca, w których zostali zakopani masowo żołnierze Rzeczypospolitej Polskiej, obwiniając za te czyny Związek Radziecki. Rosjanie po roku przeprowadzili własne ekspertyzy wskazując, iż to nie oni dopuścili się tych karygodnych wydarzeń, lecz uczynili to Niemcy. Historia pokazuje, iż dążenie do prawdy całkowitej trwa do dziś. Wiadomym jest, że tej rzezi dopuścił się Związek Radziecki na rozkaz samego Stalina. Te wydarzenia do dziś nie zostały do końca wyjaśnione, gdyż strona rosyjska nie chce wydać wszystkich dokumentów, które znajdują się w archiwach rosyjskich. Zbrodnia Katyńska jest dowodem na bezledzkość ludzi, którzy dopuścili się tak haniebnych czynów, które zasługują jedynie na pogardę ze strony współczesnego świata i historii, która zweryfikowała nagannie ich czyny. Dzisiejszy naród rosyjski wstydzi się tych haniebnych wydarzeń, które z pewnością niekorzystnie wpłynęły na pojmowanie pewnych humanitarnych wartości w stosunku do człowieka.

W dzisiejszych czasach bardzo uważną kwestię zwraca się na historię współczesną, która także jest historią od której dzieli nas kilkanaście lat. Historią jest także to co działo się tydzień temu dzień temu oraz wydarzenia, które miały miejsce niedawno. Wszystko zależy od rangi wydarzenia czy zostanie ono udokumentowane na kartach historii czy też nie, zważywszy iż tak naprawdę historia rozlicza wszystkie błędy czy też zdrady, jak również chwały i piękne oblicza. Do historii najnowszej należy wiele wydarzeń, o których już można czytać w podręcznikach. Należą do nich między innymi pontyfikat Jana Pawła II polskiego papieża, który na kartach historii zapisał się jako pontyfikat przełomowy w dziejach Stolicy Rzymskokatolickiej. Pontyfikat Jana Pawła II zmienił oblicze kościoła katolickiego, wprowadził kościół rzymskokatolicki w nowe oblicze, dzięki któremu kościół odnowił się na społeczeństwo. Jan Paweł II zjednoczył sobie społeczeństwo, zwłaszcza młodych ludzi, którzy pokochali naszego papieża i z utęsknieniem wyczekiwali na spotkania z nim. Jan Paweł II był papieżem wszystkich wierzących, kochał każdego z osobna, był osobą niesamowicie inteligentną i wierzącą, co potwierdzał ciężką i rzetelną pracą wykonywaną na rzecz wiary i kościoła. Miłością do Boga zarażał miliony wiernych, którzy gromadzili się na jego eucharystiach. Do kolejnych przykładów historii najnowszej należy niewątpliwie okres Solidarności z jej przewodniczącym Lechem Wałęsą. Niestety bardzo przykrym stwierdzeniem jest fakt, że cały świat uważa mur berliński jako symbol upadku i walki z komunizmem, pomijając tym samym nasz wkład. To w Polsce się zaczęło, gdy ruchy solidarności zalewały polskie miasta, strajki, protesty i walka z władzą doprowadziły do pierwszych wolnych wyborów, w których wybrano rząd Tadeusza Mazowieckiego, jako pierwszy demokratyczny rząd Rzeczypospolitej Polskiej. Tego typu fakty, znalazły swoje trzy linijki na kartach historii zapisanych w podręcznikach, dzięki czemu mogą być przekazywane w dalszym ciągu dla przyszłych pokoleń.

W dzisiejszych czasach możemy zauważyć, że wiele różnych dat, które zapisały się na kartach naszej historii jest teraz traktowanych w sposób górnolotnie i zupełnie w nieprzemyślany sposób. Zwłaszcza wówczas, kiedy myślimy o tym, jaka była historia powstania warszawskiego, jego przyczyny, jak i skutki, wiele osób w ogóle potępia ten rodzaj zrywu przeciwko okupantom. Takie podejście jest dalece krzywdzące dla samych walczących, jak i do wszystkich tych, którzy mieszkają w naszym kraju. Niezwykle zadziwiające jest to, jak młodzi ludzie, bo to oni najczęściej sugerują tego rodzaju wypowiedzi przeciwko powstaniu, nie potrafią wyobrazić sobie krzywdy i bólu, jaki się telepał w piersi każdego Polaka w tamtych czasach, kiedy osiągając niezależność terytorialną, jak i narodową po poprzednich rozbiorach i walkach o nasze granice, stajemy po raz kolejny przed klęską naszej dumy, jaką jest nasza polska krew, z którą wiąże się wszystko to, co zostało przez nas stworzone. Najbardziej niezwykłe jest również to, że w sposób negatywny wypowiadają się osoby, dla których historia ta nie jest niepełna, gdyż ukończyli magisterium na kierunku historycznym, a pomimo tego nie potrafią zrozumieć sensu walki przeciwko okupantowi, który zaatakował nasz kraj w roku 1939. Daje to, bowiem obraz temu, jak nie potrafimy wczuć się w tę opłakaną i beznadziejną sytuację, w jakiej znaleźli się bojownicy o wolność, którzy walczyli na wszystkich możliwych frontach na najbardziej niebezpiecznych Tereninach, by pokazać, jak bardzo mają dość umierania i walczenia o swój los i byt na ziemi polskiej, która jest ich ziemią od zarania dziejów. Ponadto teraz bardzo łatwo jest spekulować wszelkiego rodzaju domysły, jednak w tym czasie, kiedy doszło do powstania nikt nie myślał o klęsce, że żołnierze zostaną zupełnie zdani na siebie, ponieważ mieliśmy zapewnienia z zagranicy o pomocy, w razie wybuchu powstania, jak i w razie najazdu na nasz kraj, między innymi ze strony ówczesnego premiera Wielkiej Brytanii, Winstona Churchilla, który jednak wolał uporządkować losy swoich rodaków, zapominając w trudnych chwilach wojny o swoich oddanych sojusznikach, jakimi byli Polacy.

W dzisiejszych czasach możemy zauważyć, jak coraz częściej powraca do nas widmo tragedii sprzed siedemdziesięciu lat, kiedy to na terytorium naszego kraju pojawiały się kolejno obozy zagłady w tym także najbardziej znany Auschwitz-Birkenau. Ze względu na to, że nie dawano miała miejsce sześćdziesiąta piąta rocznica wyzwolenia tego obozu, wciąż pojawiają się różnego rodzaju pytania kwestii tego, jaką winę w takiej tragedii, jak holocaust ponosimy my, Polacy. Samo pojawienie się już takiego wątku na tego rodzaju rocznicy jest dla nas bardzo krzywdzące, ponieważ jak wiemy, Polacy w żadnej mierze nie współpracowali z nazistami, a już naiwno nie występowali przeciwko Żydom, ponieważ byliśmy w czasie wojny w podobnym położeniu do semitów i naziści nie traktowali nas wcale lepiej, o czym jednak wiele osób zapomina, bądź też nie chce pamiętać. Historia jest na ten temat dość dobrze udokumentowana, ponadto mogą to również potwierdzić wszyscy, którzy przeżyli holocaust, że my, Polacy nie przyczyniliśmy się w żaden sposób do tego, by taki los spotkał w naszym kraju Żydów. Niestety bardzo często, zwłaszcza u obcokrajowców nie ma różnicy, czy powiedzą obozy w Polsce, czy też polskie obozy, co dla nas jest porównywalnym strzałem w plecy za tego rodzaju sformułowanie. Najgorsze jest to, że młode polskie pokolenie zdaje sobie lekceważyć tego rodzaju przejęzyczenia, czy też jawne nieprawdziwe oczernianie nas i zarzucanie nam winy, która nie leżała po naszej stronie. Historia Auschwitz miała być przestrogą dla przyszłości, by takie zbrodnie nigdy więcej się nie powtórzyły, tym czasem można odnieść wrażenie, jakby Auschwitz zbudziło długo tłumione emocje i żale do narodu polskiego za jego przejawy antysemityzmu, które doprowadziły do takiej tragedii dla wielu żydowskich rodzin. Szkoda tylko, że zapomina się przy tym, że Polacy bardzo często i także w wielu tysiącach zabitych i zagazowanych dzielili los swoich rodaków, jakimi byli dla nas wówczas Żydzi. Czyżby, zatem Auschwitz miało prowadzić do podzielenia się niektórych stronnictw, zamiast wspólnego opłakiwania tamtych czasów, a przede wszystkim ofiar, z których każdy miał kogoś bliskiego.